O bir yerler ki, diyelim çok uzak olsun
Sen gelmiş gibisindir oralardan, otobüslerden
Yollardan, deniz üstlerinden topladığın gülüşlerle
Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.

Ne garip bir oyuncak şu insan! Yürür, konuşur ve acı çeker. 70 kilodur. Kendisine ve çevresine ait hiçbir şey bilmez. Bir nevi ıstırap makinesi. İplerini başkaları çeker. Hantal ve şapşal bir robot. Neye sevinir bilinmez. Sınırsız olan hayalleri ve acı kabiliyeti. Etten bir kafes ve acz içinde kıvranan bir ruh… Vücut araba, akıl arabacı. Ama gözleri bağlı arabacının, arabaya hükmeden, atlar… Buda haklı: Varolmak için yok olmak lazım, parça bütüne kavuşacak ki hasret dinsin. Bütün musiki, bütün şiir, bütün aşk, bu bir çuval kemik, bu asi ten, bu aptalca endişeler ne olacak? Ne olacağını bilen var mı? Kader hep oynayamayacağı roller yükler insana ve ıslıklar. Alkışlar sahtekarların..

Bazı insanlar, gün boyu yorgunluk ardından karşımıza çıkan bir koltuk, bir bardak çay ve derin nefes gibiler. İyi ki varlar..

Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki?

Tırnak makasımızın bile esiriyiz. Havluların, hesaplarımızın, şifrelerimizin ve battaniyelerimizin de. -de ekini bile kafama göre yazamıyorum.

Lâkin işte görüyorum ki, bir çanak suda bir damla zeytinyağı gibiyim. Ne karışıyorum, ne de dibe çökebiliyorum.

Böyle gelişigüzel, böyle kırık dökük.
Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana

Beauty is nothing. Beauty won’t stay. You don’t know how lucky you are to be ugly, because if people like you, then you know it’s for something else.

Birden kaldırımlardan taşan kalabalıkta onun da olabileceği aklıma geldi…